You are here: Home > Offshore Rommelkast > Nieuwslezer op 828

Your reaction is welcome! Mail to:
r k i e v i t @ k p n m a i l . n l (remove spaces)

 

 

Ervaringen van een Veronica 828-nieuwslezer (die knaap met dat gele jasje)

door Rob Kievit

Donderdag 26 augustus 2004

HILVERSUM - Even langs bij Hotel Lapershoek. Een gast in de Ravelzaal zoekt een pen om iets op te schrijven. Neem de mijne maar. Deze pen is voor u, maar hij is van deze meneer. Zegt Jörg van Beem. Ik raak met hem aan de praat, vertel dat ik vrijdag het nieuws lees. Hij stelt me voor aan Gudo Leuven van de organisatie. Ook kom ik in gesprek met Martin Volder, die op die middag het nieuws leest. Martin wijst me de weg naar de receptie van Lapershoek, waar de fax staat waarop het ANP-nieuws binnenkomt, ongeveer om kwart voor.

Oom Bul (95)

Te gast in het live-programma is Oom Bul Verweij met Tante Emm, zijn schoonzus (ze was getrouwd met Oom Jaap Verwey). Oud-Veronica-directeur Oom Bul ziet geen pest meer, loopt met een feestelijk rood-witte blindenstok, maar is niet klein te krijgen. Met helpende handen wordt hij naar de gastenstoel achter de microfoon geloodst. Ad Bouman, strategisch op een stoel aan een hoek van de ronde tafel (je bent meester of niet) is gastheer, regisseur en muzieksamensteller tegelijk. Hij ontlokt Oom Bul tal van sappige anekdotes, die ook allemaal op die mooie CD staan. Omdat Oom Bul visuele signalen niet herkent, worden een prachtige inleiding en een vragende blik van Bouman vaak beantwoord met 'heb je het tegen mij?'. Maar dan komt toch weer een fantastisch verhaal uit de begintijd. Hoe Oom Bul naar Zwitserland ging om een frequentie te kopen voor Veronica, en hoe hij te horen kreeg dat ze daar niet over gingen. Maar als Veronica op 192 mtr. onder de 10kW zou blijven, dat de internationale frequentieverdelers daar dan niet moeilijk over zouden gaan doen.

Jenever

Na een tijdje praten draait er weer een plaat en vraagt gastheer Ad aan Bul en Emm of ze wat willen drinken. Dat willen ze best, maar er is niemand van de organisatie om dat te regelen. Bovendien schijnt jenever niet in het standaardassortiment te zitten, dus 'of iemand iets kan regelen'. Ik gris een handvol Lapershoekmuntjes uit Boumans hand en loop naar de bar. Tot mijn genoegen tref ik achter de bar een moederlijke dame die meteen begrijpt wat ik bedoel, en een fles met zo'n tuitje onder de bar vandaan tovert om daarmee een glas voor Oom Bul te vullen. Tante Em drinkt witte wijn. En daarmee wordt één van de vele hoogtepunten van Lapershoek 2004 een feit: ik bied Oom Bul een jenever aan (weliswaar betaald door Ad Bouman, maar ja). Heb ik eindelijk als Veronicafan-sinds-1965 iets teruggedaan.

Water

Tante Emm, die nooit iets wil zeggen, zwijgt in de microfoon die voor haar staat. Totdat Ad - die trouwens een heel gewiekste gespreksleider is - haar vraagt hoe dat rijmpje ook weer was. En dat laat ze niet op zich zitten:

Water doet de palen rotten; die het drinken, zijn zotten

Vrijdag 27 augustus 2004

Ik had me aangemeld als nieuwslezer bij de Never-ending story, voor het geval daar behoefte aan zou zijn. Nou, telefoneerde Ruud Poeze, dat kan hoor. Sta maar om kwart voor zes op, op je vrije dag. En nu is het zover. Ik ben op tijd in Lapershoek (woon op vijf minuten fietsen ervandaan); de Ravelzaal is nog dicht, maar daar komt Jörg al, en we lopen naar de mengtafel. We beginnen met het dezer dagen gebruikelijke gezoek: welke microfoon hoort bij welke fader, en waarom doet die ene het dan niet. Het ANP heeft zijn werk gedaan en levert een handzaam bulletinnetje van vier berichten en een weerbericht (ANP-redactie: Frans, Marcel, MFR, JeroenO, svd, herbert!, Bas, Klaar, bedankt mensen). De digitale klok loopt naar :59 minuten enz., en dan klinken de zeemeeuwen, gevolgd door de onvergelijkbare Tom Collins, 'Radio Veronicaa...met het nieuws', en in de uitloop zeg ik goeiemorgen, techniek Jörg van Beem, dit is Rob Kievit. Ik heb expres gekozen voor 'dit is', hoewel dat tegenwoordig uit de tijd is, want onpersoonlijk. Maar 'dit is ...' was vaak de tekst van de nieuwslezers aan boord van de Norderney, het Laatste Jaar. Tijdens het eerste bericht, over Najaf in Irak, begeeft de voorversterker in het faderkanaal het. Ik merk er niks van, ik lees gewoon door. Maar de luisteraars horen niets meer. Mijn linkerduim geeft wel netjes een piepje na ieder bericht door een druk op de groene knop van de cartmachine die onder handbereik staat. Opschrift op de (nieuw aangemaakte) cart is PIEPJES, net als op het originele exemplaar, dat is te zien in de museumtentoonstelling in de 'zijbeuk' van de Ravelzaal waar het allemaal gebeurt.

Lapershoek-routine

Na het nieuws start een nonstop-uur vanuit de computer en komt Ad Bouman binnen. Hij duikt in een hoekje achter de machines en maakt op de PC het volgende uur klaar. Aan de kop van het uur geeft de computer steeds 2 minuut 20 stilte, die moet worden gevuld door het live-nieuws en eventueel een filler. (Het logische idee om daarvoor de legendarische filler 'Veronica, Veronica. Veronica, Veronica' te gebruiken, komt overigens pas donderdag 26/8 opborrelen, en wordt dan bliksemsnel gerealiseerd. Zo zijn ze ook wel weer.) De overstap van live naar computer liep aanvankelijk niet altijd vlekkeloos.

Tussen de bedrijven door start ik de Veronica192-computer op en beantwoord een enkel emailtje. Met Jörg waag ik me aan het wonder van de chat en het werkt. Leuke interactie tussen een paar vroege luisteraars en de studio.

Oer-technicus

Hoewel de deur van de Ravelzaal officieel nog niet open is, lopen er af en toe toch belangstellenden binnen. Eén van hen is de heer Heuts uit Dongen, die in 1963-'64 technicus was bij Veronica, nog aan de Zeedijk. Het was zijn eerste baantje; later kwam hij in het onderwijs terecht, en inmiddels is hij met pensioen.

Onverwachte witjes

Doordat er verschillende technici met het bejaarde mengpaneel werken, die allemaal gewend zijn aan verschillende studio's, komt het nog wel eens tot verschillen van inzicht. Om het zacht te zeggen. Bijna iedere nieuwe technicus steekt weer van alles om, en verandert instellingen. Dat geeft even overgangsprobleempjes. Verschillen in werkwijze geven soms ook haperingen: de ene wil jingles met een faderstart laten beginnen, de ander wil de fader stil openzetten en de jingle met een startknop eh... starten. Als je het ene wilt, en het andere gebeurt, levert dat wel eens stilte op.

Jan van Veen

In de loop van de vrijdagochtend - er is dan geen live-uitzending - wandelt Jan van Veen binnen, die de dag tevoren 60 is geworden. Hij onderhoudt de aanwezigen met zijn onuitputtelijke verzameling verhalen. (Over een raderboot voor de kust van Italië, een lokale radiozender met één man personeel, en de huurkamers boven de sigarenboer op de Zeedijk.) Ook steekt Van Veen niet onder stoelen of banken dat hij een markt ziet voor een doelgroepenzender voor 50-plussers - de oude Veronica-fans en hun generatiegenoten, dus. Volgens Jan van Veen, en Ad die hem tot geduld maant, moet er een moment komen dat de Nozema-huurprijs voor een middengolfzender in Nederland daalt tot realistische proporties. De 'reclamejongens', zegt Jan, beginnen inmiddels te beseffen dat ze hun campagnes niet meer moeten richten op de groep 19-tot-35-jarigen. Die geven hun geld binnenkort vooral uit aan hun hypotheek, nieuwe auto, schoolgaande kinderen, enz. Nee, de vijftigplussers, die kunnen hun geld vrijer uitgeven, daarop zou een commerciële zender zich moeten richten. En dan slim geprogrammeerd, 'dus niet twee keer op een ochtend Ruth Jacott', zo zei Jan. Niks tegen Ruth, maar hij stelt zich een wat gevarieerdere muziekkeus voor.

Word NU lid van de Stichting Norderney

Nou, aan het werk, Jan. Met Ad neemt hij even een ledenwerfspotje op om lid te worden van de Stichting Norderney. Eerst gaat het net zoals vroeger bij de opname van de drive-in-spots, zoals nog eens te horen was op donderdagavond 26 augustus: de koptelefoon staat veel te hard, de cue van de technicus komt te laat, wat ís dat nou Bouman, nog eens, dat zakje was niet goed (Jörg: je hebt veertig jaar ervaring met die man Jan, gaat het nou nog niet). De tweede keer staat het spotje er meteen goed op.

Microfoon met genitale naam

De microfoon die Jan van Veen gebruikt, heeft een lange staat van dienst. Het is een langwerpige, buisvormige microfoon die aan een hengel hangt. Zo een met een membraan erin, die een fantoomvoeding van 48 volt nodig heeft. Vanwege zijn hangende positie en de vorm draagt deze microfoon de vrijpostige bijnaam De Berenlul. Al met Candlelight in de Veronica-tijd gebruikte Jan van Veen deze microfoon, en zelfs bij Sky Radio vormden Jan en De B. een onafscheidelijke combinatie.

Leo de Later

Voor ik het besef, is het al twaalf uur en tijd voor m'n laatste nieuwsbulletin van die vrijdag de 27ste augustus 2004. De volgende nieuwslezer die dag is Leo de Later, die het laatste jaar aan boord werkte. We kennen hem inmiddels ook van de commerciële televisie. Ik wijs hem even de weg naar de fax bij de receptie; verder weet hij alles al, natuurlijk, en zijn eerste bulletin om één uur gaat meteen gesmeerd.

Lapershoek in Limburg

Zaterdag en zondag ben ik vanwege familieverplichtingen in Valkenburg, Limburg. Tijdens het aangename weekend heb ik af en toe kans om even te luisteren naar Veronica 828. De ontvangst is daar wel iets minder, uiteraard, maar de sfeer komt duidelijk door.

maandag 30 augustus

Kort voor de eerste uitzending kom ik Hotel Lapershoek binnen, gris de ANP-berichten van de fax en haast me naar de studio, pardon, Ravelzaal. Gudo is er ook net en zegt dat we weinig tijd hebben, voor ik het weet zijn daar de meeuwen alweer, Radio Veronica met het nieuws, en hup, daar ga ik weer. Het wordt al bijna een gewoonte...

Een nieuwsuitzending op Veronica 828 (mp3-bestand, 360kB, 2'02")

Pieter-Jan en Swanet

Zoals de meeste ochtenden is het ook maandag vrij rustig in de zaal. Door de 'artiesteningang' verschijnen al vroeg twee mensen die zo te zien kind aan huis zijn in Hotel Lapershoek. Het blijkt mijn kennismaking te zijn met Pieter-Jan en Swanet Vink, bij Veronica-luisteraars bekend van de ABTT-fanclub (klopt het nou dat ik lid no. 606 ben?). Ik ken hun namen al meer dan dertig jaar, en nu is er ook beeld bij. Pieter-Jan en Swanet zijn van Veronica-fans geëvolueerd tot onmisbare steunpilaren voor eigenlijk alles wat de Veronica-familie onderneemt. Ik weet niet of iemand hen bedankt heeft voor hun inzet gedurende al deze dagen, maar bij deze dan: bedankt, svinx!

Alles over de ABTT

Calling Finland

Zodra de virusscan de Veronica192-computer vrijgeeft, check ik de e-mails. Er is een ontvangstrapport bij van een nachtelijke luisteraar uit Finland. Ik stuur hem een keurig antwoordje in het Engels, en zend het rapport door aan 'our Transmitter Facilities Director, Mr. R. Poeze'. Daarna open ik het chat-venster, log in als <studio>, en klets gezellig wat af met de tien à twintig mede-chatters. Hee leuk, studio is online. Eén van de verworvenheden van de moderne tijd, vind ik die communicatie via internet tussen studio en luisteraar.

Tussendoortjes

Ad Bouman is er ook vroeg bij die vrijdag, en zijn permanente aandacht voor 'wat de luisteraar te horen krijgt' blijkt als hij me vraagt: heb jij nog een weerbericht? Ja? Lees dat dan eens even. Ik lees het, en wat blijkt: het valt precies op zijn plaats als een actueel 'weerbericht van de scheepvaart'; het origineel was weggeknipt uit het historische programma van Tineke dat op dat moment wordt uitgezonden.

Tussendoor, terwijl het programma loopt, neemt Ad met organisator Gudo Leuven een spotje op voor VIE productions. Ik moet me er natuurlijk mee bemoeien: zou je dat begin niet beter met twee stemmen kunnen doen? Moet je niet zeggen: Viehoff met dubbel f, want dat weet immers niemand? Die suggesties vallen in goede aarde, en in een paar 'takes' is het spotje klaar.

Reclame voor VIE Productions (mp3-bestand, 92kB, 0'31")

Vis

Ook Jan van Veen loopt weer vroeg rond in de zaal, en verkondigt dat hij haringen gaat eten. Hij heeft er namelijk een paar voor zijn verjaardag gekregen. Voor ieder jaar één, en hij is 60 geworden.

Hoi, hoi, hoi

Later komt als verrassing Will Luikinga binnen. Hij was toch in de buurt voor een andere festiviteit. Of hij Harry niet had meegenomen. Nee, die zit momenteel in het depot van het Omroepmuseum, dat tijdelijk gesloten is. De oude fruitautomaat uit Will wil wel is na zijn actieve leven als spelletjesmachine ondergebracht bij het Omroepmuseum, dat eindelijk besefte dat Veronica ook deel uitmaakt van de Nederlandse radiogeschiedenis. Voor de laatste reeks shows die Will maakte voor Radio 192 werd Harry uitgeleend. Wat bleek: het omroepmuseum had Harry geheel gereviseerd; mooi, zou je denken, maar daardoor waren wel alle rateltjes, reuteltjes en knarsgeluidjes verdwenen. Dus radio-Harry was nu stille Harry geworden. Reden te meer voor Will om zijn automaat in het museum te laten. Will Luikinga zelf besloot na afloop van zijn Radio 192-shows dat het mooi was geweest. Hij gaat geen programma's meer presenteren.

Radiootje spelen doet Will nog wel: thuis in Spanje zet hij zijn MP3-speler op 'shuffle'; aan die speler hangt een klein FM-zendertje, en alle radio's bij hem in huis staan daarop afgestemd. Zo heeft hij overal precies de muziek die hij wil horen. 'Perfecte oplossing', zegt hij.

Arend Langenberg

Nadat ik het nieuws van één uur 's middags had gelezen wachtte ik met smart op mijn aflossing. Gelukkig zag ik over mijn leesbril heen in de verte een donker geklede gestalte op de presentatietafel afkomen. Het bleek Arend Langenberg te zijn. Hij wierp zich uiteraard met flair op het nieuws van twee uur, maar niet voordat hij mij een kijkje had gegeven in zijn vrijetijdsbesteding. Ik kreeg op zijn laptop een prachtig filmpje te zien van een keizersnedebevalling. Van een koe. En de veearts was Arend Langenberg. Zoals het een veearts betaamt, stak hij zijn arm in diverse reeds bestaande en scalpelmatig aangebrachte openingen van de koe. Moeder en dochter maken het inmiddels goed. De film, getiteld Arend's Oog, was gemaakt door zijn partner Katja. Overigens werd hij tijdens de keizersnede wel begeleid door een bevoegde veearts.
En waarom ik met smart op mijn opvolger wachtte? Om half drie wachtte mij nog een werkdag tot elf uur 's avonds op de redactie van de Wereldomroep. Mijn chef (hulde) vroeg of het leuk was geweest bij de Stichting Norderney. Ik moest mij beheersen om te zeggen: ja, vééél leuker dan hier. Maar dat ik het naar mijn zin had bij Veronica 828, daar heb ik geen geheim van gemaakt. Eén collega, wijzend op mijn Veronica 192-T-shirt, zei: Rob! Dat de bewaking jou hier heeft binnengelaten! Waarop ik natuurlijk zei: die bewaker hier had respect voor cultureel erfgoed.
Toen ik na die ochtend Veronica-nieuwslezen binnenliep bij de Wereldomroep, voelde ik me twee keer zo energiek als normaal wanneer ik een werkdag begin bij de internationale omroep van Nederland. Dat heeft me wel aan het denken gezet. Maar een conclusie trok ik daaruit niet.

dinsdag 31 augustus 2004

De laatste dag. Bijzonder omdat van 9 tot 12 de uitzendingen van 828 AM gekoppeld zijn aan het tegenwoordige Veronica 103 FM. Bart van Leeuwen presenteert Goud van Oud (dat ik voor deze dag nog één keer schrijf als Goud van Out - ik moet 'm toch één keer noemen, niet). Voor mij als nieuwslezer heeft dat gevolgen. De reclameblokken van 103 FM zijn niet te horen op 828 AM; die worden overbrugd door spots van onze eigen adverteerders op het halve uur. Op het hele uur wordt het 103-nieuws overbrugd door ons 828-nieuws. Daarna worden de zenders weer gekoppeld. Omdat de presentatietafel in gebruik is door Bart en zijn gasten (een opgenomen De Zwart, een live Tineke, Jan van Veen, Peter Teekamp), moet ik het 828-nieuws lezen... op de gang. Om de hoek van de deur krijg ik mijn cue van RNI-technicus Pieter Damave, ik lees de berichten (helaas zonder de piepjes ertussen, dat ging niet, en zonder koptelefoon op) en na de slotwoorden 'Meer nieuws over een uur' start Pieter de 'eindkleun'. Die slottekst werd trouwens gebruikt door Hans Mondt toen die aan boord zat (pauw! dit was het nieuws door Hans Mondt! pauw! meer nieuws over een uur! tie-pauw!).

Gepaste stilte

Onder de gasten van Bart van Leeuwen waren ook de zoon van Stan Haag, met zijn vrouw. Het publiek in de zaal, dat doorgaans lekker roezemoesde, was doodstil, toen Bart zei: Er is één man, die ik graag hier aan tafel had willen hebben. En dat is deze man. (Gevolgd door de tune van de Jukebox, met Stan die op 30 augustus vertelt over zijn onbehaaglijke gevoel.) Doodstil was het, in de Ravelzaal van de Lapershoek, tijdens dat fragment. Stan jr. vertelde dat Veronica voor zijn vader leefde, tot aan zijn overlijden toe. Het sterke punt van Stan sr., vertelde zijn zoon, was zijn warme stem. En daar was iedereen het mee eens.

Laatste keer het oude Veronica?

Ja, het is een gedachte die regelmatig bij me opkwam: het is nu dertig jaar later. De realiteit gebiedt ons de vraag te stellen hoe de leden van de Veronica-familie er over vijf jaar aan toe zijn? Lex Harding zei het later die dag: werken als disk-jockey, dat moet je elke dag doen, anders gaat het niet. Met andere woorden, hoe langer je weg bent achter de microfoon, hoe meer je ervandaan groeit. Het is niet voor niets dat de reünisten die telkens terugkwamen, steeds beter gingen klinken. Bijvoorbeeld, de stem van Tineke was in de eerste live-uitzending, met de nog wel goed doorgesmeerde Bart van Leeuwen, nog niet op toeren. Dinsdag, op de laatste dag, klonk ze veel soepeler. Gelukkig staat haar enthousiasme altijd op 9, en soms op 10, dus het ging toch prima. Maar anderen - hierboven vertelde ik al over Will - hebben eigenlijk het presenteren al achter zich gelaten, en zeker het optreden voor publiek, wat nog een extra verzwaring betekent. Willem van Kooten werd ondanks een licht fysiek ongemak overgehaald om de top-40 nog eens te doen; Lex Harding bezwoer de mensen om hem heen om 'm 'erdoorheen te helpen'. En dat lukte prima, maar dat terzijde. Of het over vijf jaar weer lukt om een on-air reunie te houden - ik heb m'n twijfels. Ik hoop van wel, natuurlijk.

Achter de schermen

Rob Kievit en Gudo Leuven. Foto: Jan Hariot
Rob Kievit en Gudo Leuven (r.). Foto: Jan Hariot

Mijn laatste nieuwsbulletin voor Veronica 828 las ik, vanuit de gang achter de Ravelzaal in Lapershoek, om 12 uur, volgens het inmiddels gebruikelijke procédé. Cue van Pieter, berichten lezen, laatste woorden, eindkleun en commercials maar weer. Net als bij de vorige gang-uitzendingen werd de losse microfoon op de juiste hoogte gehouden door Gudo Leuven. Slechts één van de talloze taken die hij als spil in de organisatie vervulde; van het ontvangen van gasten tot het uit bed bellen van nieuwslezers tot het controleren van de reinheid van de gasten-wc's. Bedankt, Gudo.

Harm ten Brink

Op de nieuwslees-gang maakte ik ook nog even kennis met collega-828-lezer, Harm ten Brink. Hij was eerder in de afgelopen week op de zender geweest. Harm combineert een warme passie voor het Radio Veronica-verleden met een analytische afstandelijkheid tegenover het verleden. Gezond.

Vivian Boelen

Mijn opvolger vandaag, de laatste nieuwslezer op Veronica 828, was Vivian Boelen. Zij had de afgelopen week al gelezen - en diepe indruk op mij gemaakt met haar warme stem en perfecte articulatie - dus het was niet nodig om haar de weg te wijzen. Het was een genoegen om de dienst aan haar over te dragen.

Daarna was ik vrij man, en heb ik nog wat rondgelopen in de zaal.

Wereldomroep AM

Onder de bezoekers in de zaal blijken veel medewerkers van lokale radiostations te zijn, die in de Ravelzaal inspiratie vinden, maar ook nuttige LP's (ja, vinyl) die te gebruiken zijn in de programma's. Eén collega van de lokale omroep in Breda blijkt een fervent aanhanger te zijn van het nieuwsuur van de Wereldomroep, iedere ochtend om zeven uur op 1512 kHz. 'Veel compacter dan Radio 1, zonder die verbindingen die mislukken en zonder al dat leuternieuws.' Die kan ik namens de Wereldomroep in mijn zak steken. Uiteraard laat ik blijken dat ik het met hem eens ben.

Jan de Handelsman

Vanaf twee uur zou Lex Harding live presenteren. Hij laat op zich wachten, maar Jan van Veen springt soepel in, en begint zendtijd te verkopen. Voor één euro mogen bezoekers uit de zaal voor de microfoon de groeten doen aan thuis, en een verzoekje aanvragen. De hardcore-offshore-fans grijpen hun kans: 'ik wou eigenlijk geen plaatje vragen, maar een jingle'. En natuurlijk kan dat: Come on and sail away... Uiteindelijk blijkt Jan voor zo'n twee euro en een plasticmuntje aan zendtijd te hebben verkocht.

Lex leidt de dienst

Ongeveer om drie uur begint Lex Harding aan zijn deel van de show. Of, zoals hij het noemt, de herdenkingsdienst voor Veronica. Ondanks zijn aanvankelijke aarzeling gooit hij zich er helemaal in. In feilloze samenwerking met zijn onafscheidelijke technicus Juul Geleick zet Lex weer een prima radioprogramma neer. Wat is het toch jammer dat je als toehoorder alleen maar schaapachtig kunt toekijken vanachter het rode koord, terwijl je eigenlijk zou willen zeggen: 'Geweldig om je stem weer eens te horen, Lex. Het geeft ons allemaal het idee dat iemand ouder kan worden, en toch zichzelf blijft. We snappen heus wel dat dit niet meer de Lex Harding show uit 19-pakweg-73 is. Wij - de luisteraars - hadden het gevoel dat ons op 31 augustus 1974 iets essentieels werd afgenomen, maar je laat ons zien dat dat eigenlijk maar een relatieve schok was. We zijn allemaal van alles gaan doen, maar: die stem is er nog, de muziek is er nog, het Veronica-gevoel is er nog, en wij, de luisteraars zijn er ook nog... zo dramatisch was dat verlies achteraf gezien nou ook weer niet.' Die woorden leg ik de vroegere luisteraars nu in de mond, maar net als veel anderen heb ik toch het gevoel dat er iets niet is afgemaakt. Dat gevoel dateert uit 1974, maar zo langzamerhand is dat een gegeven geworden: het is nu eenmaal zo. En dingen 'die nu eenmaal zo zijn', daarvan heb je niet de behoefte (meer) om ze te veranderen. De zon gaat onder, dat is nou eenmaal zo.

Ben Cramer

Hoe langer de Veronica 828-uitzending duurt, hoe meer oud-Veronicanen erop afkomen. Zanger Ben Cramer reed toevallig in zijn oude auto, met een middengolf-autoradio, zocht naar muziek en stuitte op Veronica AM 828. Hij kwam naar Lapershoek, beloofde dinsdag terug te komen en ja hoor, daar was hij: de oude Ben Cramer (je bent niks veranderd, alleen een andere kleur haar gekregen, zei Lex tegen hem). En hij zong live, bij de muziekband vanaf een singeltje, het lied (v/h Vrede) Dit is Veronica, het schip dat moet blijven. Uiteraard gevolgd door een juichend applaus van de aanwezigen. Nou heb ik niks met Ben Cramer, maar ik vond het beslist een sympathiek gebaar, en tekenend voor de band tussen Veronica en de Nederlandstalige popmuziek. (Overigens zou Peter Koelewijn, naar verluidde, ook live zijn onvergetelijke Veronica Sorry ten gehore brengen. Maar hij was er niet. Waarschijnlijk had hij gebeld: ik kan niet komen Veronica, sorry.)

Galm

De zang van Ben Cramer werd feilloos geproduceerd, geen sinecure met een live-uitzending in een ad-hoc studio, door Ad Bouman. Zo hoorde ik ineens een prachtige galm achter de zang. Jammer dat die galmkast niet is gebruikt tijdens de live-presentaties van de AM-uitzendingen. Dat had het 'vroeger'-effect nog wat opgevoerd. Maar ongetwijfeld was er een goede reden om de stemmen zoveel mogelijk droog weer te geven.

Patricia Paay

Volgende gast in de, zeg maar, Lex Harding en Juul Geleick-show, was Patricia Paay, met haar aanhang Adam Curry. Die te jong was voor het oude Veronica en daarom geen microfoon kreeg van Lex, zonder protesten uit het publiek. Zangeres Patricia Paay heeft samen met Ad Bouman talloze jingles voor Veronica geproduceerd, 'waar ze nooit voor betaald is', en heeft de meeste van de veertig jaar dat ze in het vak zit, doorgebracht in nauwe samenwerking met Veronica - commercieel, publiek, of hoe dan ook. Ook La Paay is op haar manier een Never-ending Story.

Lex vraagt, en Patricia zingt live (mp3-bestand, 130kB, 0'42")

Mijn emotie

Ik ben zo langzamerhand redelijk goed bestand tegen het sentiment waarmee de 'herdenking' van allerlei offshore-gebeurtenissen gepaard gaat. Maar ik erken zonder schroom dat ik heel diep moest ademhalen toen Patricia live de tekst zong van de jingle 'Come on and sail away, mmmm, with Veronica, today'. Een prachtige vrouwenstem die solo iets zingt, dat hoe dan ook een emotionele betekenis voor me heeft - dat laat me niet onberoerd. Die enkele frase, met die stem, die melodie... geen tranen hoor, maar het zit diep.

Hans Knot

Op het terras voor Hotel Lapershoek maakte ik nog even kennis met Hans Knot, Neerlands vrije-radiochroniqueur par excellence, en wisselde nog even met hem van gedachten over de bijna afgelopen Veronica 828-manifestatie. We zijn het eens over de onmiskenbare Veronica-sfeer, maar ook over de onvolkomenheden die het gevolg zijn van de korte voorbereidingstijd. Maar dat doet niets af aan de lol die iedereen eraan heeft gehad. Ook Knot vreest trouwens dat het wel eens de laatste keer geweest kan zijn in deze vorm.

Luchtig laatste uur

Thuis hoor ik op de tuner dat gelukkig het Laatste Uur, tik, tik, tik, niet in z'n geheel wordt uitgezonden. Prima muziekkeuze, drie keer raden van wie: The Carnival is Over, enz enz. Om zes uur is het zonder veel poespas afgelopen, en neemt Quality Radio de zender nog even over tot middernacht.

Ruud Poeze als Publieke Omroep

Opmerkelijk dat de zender van Ruud Poeze dan doet wat eigenlijk de taak van de zogeheten publieke omroep is: uitgebreid een onderwerp bespreken dat niet per se voor een massapubliek interessant is, waarbij ter zake kundigen worden betrokken, en waarbij uiteenlopende standpunten aan de orde komen, inclusief een goed geïnformeerd lid van de Tweede Kamer. Het onderwerp was trouwens 'De toekomst van de (AM-) radio (voor andere doelgroepen dan jongeren)'. Helemaal mooi is dat daar dan tussen Neus en Lippen een primeurtje in zit: de 1395 wordt voor Radio London. Ik hoorde dat bericht in ieder geval voor het eerst in die discussie op 828.

Het vervolg van de uitzending, na acht uur 's avonds, was zeker niet voor een massapubliek, en het was een uitzending waarvan de publieke omroep, och arm Hilversum, alleen maar kan dromen: een uitermate gedetailleerde documentaire van vier uur lang (!) over Radio London. Hallo, omroep-ambtenaren van WVC, EZ en VWS: Ruud. Poeze. zendt. een. documentaire. DOCUMENTAIRE. van. vier. uur. lang. uit. op. de. radio.
Zou Hilversum niet eens gemaand moeten worden om dat voorbeeld te volgen?

Never-ending

Ach, ik dwaal af. Eigenlijk eindigt dit verhaal net als de Veronica 828 AM-manifestatie: Het was leuk om te doen, we hebben er plezier aan beleefd, het is niet afgelopen, maar hoe en wanneer het verder gaat, dat weten we nu nog niet. Het wordt me steeds duidelijker, hoe slim die slagzin is: The Never-ending Story.

Rob Kievit
31 augustus 2004
Reacties zijn welkom:

Mijn dank aan Hans Knot voor de correctie van een feitelijke onjuistheid in dit verhaal.
Opnamen in mp3-formaat van bijna alle Veronica 828-programma's zijn te downloaden van de Offshore-radiosite van H. van Dijk. - link niet langer actief
Uitgebreid programma-overzicht van Veronica 828 bij Vincent Schriel - link niet langer actief.

Also on this site:
Junk cupboard: miscellaneous files from the Kievit (offshore) radio collection

Back to top · This page was created 31 August 2004
and updated 13 September 2012, 7 May 2017